Deklaracja Sztokholmska w sprawie środowiska człowieka została przyjęta 16 czerwca 1972 roku podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska człowieka w Sztokholmie w Szwecji.
Prawa człowieka i środowisko — Każdy człowiek ma prawo do życia w zdrowym środowisku oraz obowiązek chronienia go dla obecnych i przyszłych pokoleń.
Ochrona zasobów naturalnych — Zasoby naturalne, w tym powietrze, woda, gleba, rośliny i zwierzęta, muszą być chronione w interesie przyszłych pokoleń.
Zasoby odnawialne — Zdolność Ziemi do odnawiania zasobów naturalnych musi być zachowana i, jeśli to możliwe, przywracana.
Ochrona dzikiej przyrody — Dzikie zwierzęta i ich siedliska muszą być chronione i uwzględniane w planowaniu rozwoju gospodarczego.
Zasoby nieodnawialne — Zasoby nieodnawialne muszą być wykorzystywane odpowiedzialnie, aby zapobiegać ich wyczerpywaniu i zapewnić sprawiedliwy podział korzyści.
Kontrola zanieczyszczeń — Substancje toksyczne i nadmierne emisje ciepła muszą być kontrolowane, aby zapobiegać poważnym lub nieodwracalnym szkodom dla środowiska.
Zanieczyszczenie mórz — Państwa muszą podejmować działania zapobiegające zanieczyszczeniu mórz oraz chronić życie morskie i zdrowie ludzi.
Rozwój gospodarczy i społeczny — Rozwój gospodarczy i społeczny jest niezbędny do poprawy warunków i jakości życia.
Pomoc krajom rozwijającym się — Pomoc finansowa i techniczna powinna wspierać kraje rozwijające się w rozwiązywaniu problemów środowiskowych.
Sprawiedliwe ceny surowców — Stabilne ceny i odpowiednie dochody z surowców mają istotne znaczenie dla skutecznego zarządzania środowiskiem w krajach rozwijających się.
Polityka środowiskowa i rozwój — Polityka środowiskowa nie może ograniczać potencjału rozwojowego krajów rozwijających się; współpraca międzynarodowa powinna wspierać ich postęp.
Zasoby finansowe i techniczne — Kraje rozwijające się powinny otrzymywać wystarczające środki finansowe i techniczne na ochronę środowiska.
Zintegrowane planowanie rozwoju — Państwa powinny koordynować planowanie rozwoju i ochrony środowiska, aby chronić przyrodę i poprawiać warunki życia.
Racjonalne planowanie — Racjonalne planowanie jest niezbędnym narzędziem godzenia potrzeb rozwojowych z ochroną środowiska.
Osiedla ludzkie i urbanizacja — Planowanie urbanistyczne powinno ograniczać szkody środowiskowe i maksymalizować korzyści społeczne, gospodarcze i ekologiczne.
Polityka ludnościowa — Państwa mogą prowadzić politykę ludnościową zgodną z prawami człowieka i dostosowaną do potrzeb środowiskowych oraz rozwojowych.
Instytucje ochrony środowiska — Należy tworzyć odpowiednie instytucje krajowe odpowiedzialne za planowanie, zarządzanie i kontrolę zasobów środowiska.
Nauka i technologia — Nauka i technologia powinny służyć identyfikowaniu, zapobieganiu i rozwiązywaniu problemów środowiskowych.
Edukacja ekologiczna — Edukacja i świadomość społeczna są niezbędne do ochrony i poprawy stanu środowiska.
Badania naukowe i współpraca — Należy wspierać badania naukowe, wymianę wiedzy i swobodny przepływ informacji o środowisku, szczególnie w krajach rozwijających się.
Suwerenność i odpowiedzialność państw — Państwa mają prawo wykorzystywać własne zasoby zgodnie ze swoją polityką, ale muszą zapewnić, aby działania podlegające ich kontroli nie szkodziły środowisku innych państw ani obszarów poza granicami jurysdykcji krajowej.
Odpowiedzialność i odszkodowania — Państwa powinny współpracować nad rozwojem prawa międzynarodowego dotyczącego odpowiedzialności i odszkodowań za szkody środowiskowe.
Normy środowiskowe — Normy środowiskowe powinny uwzględniać warunki krajowe i nie nakładać nieodpowiednich obciążeń gospodarczych i społecznych na kraje rozwijające się.
Współpraca międzynarodowa — Wszystkie państwa powinny współpracować na zasadach równości w celu zapobiegania szkodom środowiskowym, ograniczania ich i eliminowania.
Rola organizacji międzynarodowych — Organizacje międzynarodowe powinny skutecznie koordynować działania na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska.
Broń masowego rażenia — Ludzkość i środowisko muszą być chronione przed bronią jądrową i innymi środkami masowego rażenia, a celem powinno być ich wyeliminowanie.
